مبانی طراحی مجتمع خدمات بین‌راهی با استفاده از الگوی معماری به کار رفته در کاروانسراهای بین راهی ایران

آیوازیان، س. (۱۳۷۹). روند شکل‌گیری کاروانسراهای برون‌شهری (تحلیل کالبدی کاروانسراهای حاشیه کویر). مجموعه مقالات اولین کنگره تاریخ معماری و شهرسازی ایران.

باصولی، م.، و درخش، س. (۱۴۰۰). بررسی کارکردهای کاروانسراهای ایرانی با رویکردی منظرین. منظر, ۱۳(۵۴)، ۲۸–۳۷. https://www.ensani.ir/fa/tag/93397/کاروانسرا

پاپادوپولوس، آرتور. (۱۳۸۹). معماری ایران (ترجمه کرامت‌الله افسر). تهران: فرهنگسرا.

پیرنیا، محمدکریم. (۱۳۸۷). سبک‌شناسی معماری ایرانی. تهران: سروش دانش.

حافظی، محمدرضا. (۱۳۹۲). کاروانسراهای ایران (از دوره ساسانی تا قاجار). تهران: سازمان میراث فرهنگی.

حسینی، ح.، و نقی‌زاده، ل. (۱۳۹۵). نقش کاروانسراهای بین‌راهی ایران در توسعه تجارت ابریشم در دوره صفوی: مطالعه تطبیقی فضای معماری کاروانسراهای صفوی شاخص در بازار.

حسینی، سیدرضا، نقی‌زاده، محمد. (۱۳۹۵). نقش کاروانسراها در توسعه تجارت ابریشم در دوره صفوی. پژوهشنامه تاریخ تمدن اسلامی، ۴۹(۲)، ۱۲۱-۱۴۴.

حسینی، عباس، پورنادری، حسین. (۱۳۹۳). مطالعه تطبیقی فضای معماری کاروانسراهای صفوی شاخص در بازار اصفهان (مطالعه موردی کاروانسراهای شاه، ساروتقی و مادرشاه). نشریه علمی مطالعات تطبیقی هنر، ۴(۸)، ۸۱-۹۷.

رضایی، مهدی، کریمی، حسین. (۱۳۹۷). تحلیل الگوی معماری کاروانسراهای بین‌راهی دوره صفوی (مطالعه موردی: کاروانسرای دیر گچین). نشریه علمی پژوهشی مرمت و معماری ایران، ۸(۱۶)، ۴۵-۶۲.

زمرشیدی، حسین. (۱۳۹۵). معماری ایران (دوره صفوی). تهران: دانشگاه علم و صنعت.

سازمان میراث فرهنگی، گردشگری و صنایع دستی ایران. (۱۳۷۵). پرونده ثبت ملی کاروانسرای تی تی (شماره ثبت ۱۷۸۴). تهران، ایران.

طاهری، صادق. (۱۳۹۸). هندسه در معماری ایرانی. تهران: دانشگاه شهید بهشتی.

فرشچی، ح.، و حاجی‌زمانی، م. (۱۳۹۸). بررسی کاروانسراهای ایران و بناهای وابسته به آن. معماری‌شناسی, ۲(۷)، فروردین ۱۳۹۸.

کیانی، محمدیوسف. (۱۳۸۸). تاریخ هنر معماری ایران در دوره اسلامی. تهران: سمت.

مرادی، علی، زمانی، سعید. (۱۳۹۹). بررسی تطبیقی الگوهای اقلیمی در کاروانسراهای ایران (مورد مطالعه: تی تی و زین‌الدین). نشریه علمی پژوهشی هنرهای زیبا - معماری و شهرسازی، ۲۵(۴)، ۷۳-۸۸.

ملکی، فاطمه، صادقی، نگار. (۱۴۰۰). بررسی سازگاری اقلیمی الگوی دوایوانی در کاروانسرای تی تی (سیاهکل، گیلان). مجله علمی پژوهشی معماری و اقلیم، ۳(۱)، ۲۵-۴۲.

Godard, A. (1965). The art of Iran. Praeger.Hosseini, A., & Poornaderi, H. (2014). Comparative study of architectural space in the prominent Safavid caravanserais of Isfahan Bazaar (case study: Shah, Sarutaqi and Madar-Shah caravanserais). mth, 4(8), 81-97.

Iran Daily. (2023, September 20). Isfahan Province boasts eight world heritage caravanserais from Safavid era. https://newspaper.irandaily.ir/7405/3/5319

Kendall, M. G. (1970). Rank correlation methods (4th ed.). Griffin.Linstone, H. A., & Turoff, M. (1975). The Delphi method: Techniques and applications. Addison-Wesley.

Memarian, G. H. (2014). Iranian architecture: Space, form and meaning. Iran University of Science and Technology.

Pirnia, M. K. (2005). Iranian architecture: From tradition to modernity (2nd ed.). Soroush Danesh.

Pope, A. U. (1965). Persian architecture: The triumph of form and color. Thames and Hudson.

Tasnim News Agency. (2019, February 17). Tajabad Caravanserai; Unique structure in Iran's Hamadan. https://www.tasnimnews.com/en/news/2019/02/17/1948186/tajabad-caravanserai-unique-structure-in-iran-s-hamadan

Tehran Times. (2022, June 15). Shah Abbasi caravanserai hosts poetry night. https://tehrantimes.com/news/474725/Shah-Abbasi-caravanserai-hosts-poetry-night

UNESCO World Heritage Centre. (2023). The Persian Caravanserai. https://whc.unesco.org/en/list/1668/

Wilber, D. N. (1969). Persepolis: The archaeology of Parsa, seat of the Persian kings. Princeton University Press.