از نگاره تا منظر: خوانش نشانه شناختی بازنمایی فضای معماری و منظر شهری در نگاره «سائلی بر در مسجد» کمال الدین بهزاد

آژند، ی. (1384). مکتب نگارگری تبریز و قزوین–مشهد (چاپ اول). تهران: فرهنگستان هنر.

آفرین، ف. (1389). تحلیل واقع‌گرایی در نگارگری ایرانی از دوره تیموری تا قاجار. دوفصلنامه علمی ـ پژوهشی مطالعات هنر اسلامی، (12)، بهار و تابستان.

آملی رضوی‌فر، و غفاری، ح. (1390). نشانه‌شناسی پیرس در پرتو فلسفه، معرفت‌شناسی و نگرش وی به پراگماتیسم. نشریه فلسفه، 39(2)، پاییز و زمستان.

افشاری، م.، و همکاران. (1389). بررسی روند نمادگرایی شمایل‌ها در نگارگری اسلامی از منظر نشانه‌شناسی. دوفصلنامه علمی ـ پژوهشی مطالعات هنر اسلامی، (13)، پاییز و زمستان.

پاکباز، ر. (1384). نقاشی ایران: از دیرباز تا امروز. تهران: انتشارات زرین و سیمین.

تجویدی، ا.(1386). نگاهی بر نقاشی ایران از آغاز تا سده دهم هجری (چاپ سوم). تهران: وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی.

خزایی، م. (1387). مفاهیم نمادین در هنر طراحی ایرانی. دوفصلنامه علمی ـ پژوهشی مطالعات هنر اسلامی، (8)، بهار و تابستان.

زکی، م. ح. (1372). تاریخ نقاشی در ایران. تهران: نشر سحاب.

سلطان‌زاده، ح.(1387). فضاهای معماری و شهری در نگارگری ایرانی (چاپ اول). تهران: نشر چهارطاق.

سهیلی، ج.، و پهلوان‌پور، ر.(1396). خوانش فضای معماری در مکاتب هنری. تهران: نشر گوهر دانش.

شایسته‌فر، م.، و سدره‌نشین، ف. (1392). تطبیق نقوش تزئینی معماری دوره تیموری در آثار کمال‌الدین بهزاد با تأکید بر نگاره «گدایی بر در مسجد». فصلنامه علمی ـ پژوهشی نگره، (25)، بهار.

فروتن، م. (1389). زبان معمارانه نگاره‌های ایرانی. نشریه هویت شهر، 4، بهار و تابستان.

کاظمی، م.، شعاریان ستاری، و.، و صدیق اکبری، س. (1391). مفهوم و جایگاه فضا در سه نگاره استاد کمال‌الدین بهزاد. دوفصلنامه جلوه هنر، (8)، پاییز و زمستان.

گودرزی، م. (1384). تاریخ نقاشی ایران: از آغاز تا عصر حاضر. تهران: انتشارات سمت.

Canby, S. R. (2009). The golden age of Persian art: 1501–1722. Metropolitan Museum of Art.

Danesi, M. (2019). Understanding media semiotics. Bloomsbury Academic.

Rose, G. (2022). Visual methodologies: An introduction to researching with visual materials (5th ed.). SAGE Publications.